Eigenrisicodrager WW: wat betekent dit voor werkgevers?

Eigenrisicodrager zijn voor de Werkloosheidswet (WW) krijgt in de praktijk vaak minder aandacht dan eigenrisicodragerschap (ERD) voor de Ziektewet (ZW) en de regeling Werkhervatting Gedeeltelijk Arbeidsgeschikten (WGA). Toch zijn de verantwoordelijkheden groot en kunnen de kosten flink oplopen.

Verschillen eigenrisicodrager WW en ZW / WGA

Bij eigenrisicodragerschap Ziektewet en WGA kiezen werkgevers hier bewust voor, bijvoorbeeld vanwege verwachte kostenvoordelen, meer grip of omdat zij het proces op een andere manier willen organiseren. Werkgevers kunnen hierdoor zelf invloed uitoefenen op het proces en de begeleiding, waardoor zij sneller kunnen schakelen en meer regie houden op het verloop van het traject.

Bij ERD WW ligt dat anders. Werkgevers binnen de overheid en het onderwijs zijn verplicht eigenrisicodrager voor de WW en kiezen hier dus niet zelf voor. Zij dragen het financiële risico van de WW-uitkering en zijn verantwoordelijk voor de begeleiding van (ex-)werknemers naar werk. Tegelijkertijd blijft het UWV verantwoordelijk voor de uitvoering van de WW, zoals de beoordeling van het recht op uitkering, de uitbetaling en de handhaving van wettelijke verplichtingen. Werkgevers hebben hierdoor minder invloed op het gehele proces.

Dat maakt eigenrisicodragerschap WW in de praktijk best ingewikkeld. In dit blog leggen we uit hoe eigenrisicodragerschap voor de WW werkt, hoe de verantwoordelijkheden zijn verdeeld en waarom actieve begeleiding zo belangrijk is.

Wat is eigenrisicodragerschap WW?

Bij eigenrisicodragerschap voor de WW komen de kosten van de WW-uitkering voor rekening van de ex-werkgever. Het UWV beoordeelt het recht op uitkering, betaalt de WW-uitkering uit en houdt toezicht op de wettelijke verplichtingen. Vervolgens verhaalt het UWV deze kosten op de eigenrisicodrager WW. Werkgevers in overheid en onderwijs zijn verplicht eigenrisicodrager voor de WW. Dat betekent dat zij ook na uitdiensttreding financieel betrokken blijven bij de uitkering van de ex-werknemer.

Welke rol houdt het UWV?

Het UWV blijft verantwoordelijk voor de uitvoering van de WW-uitkering en ziet erop toe dat de regels worden nageleefd. Zo beoordeelt het UWV of iemand recht heeft op een WW-uitkering, hoe hoog die uitkering is, hoe lang deze duurt en verzorgt het de uitbetaling. Ook controleert het UWV of iemand voldoet aan de verplichtingen die bij de WW horen, zoals solliciteren, beschikbaar zijn voor werk en het doorgeven van belangrijke wijzigingen. Worden die verplichtingen niet nagekomen, dan kan het UWV ingrijpen. Dat kan bijvoorbeeld betekenen dat de uitkering tijdelijk wordt verlaagd, gekort of in sommige gevallen wordt stopgezet of teruggevorderd. De gevolgen hangen af van de situatie en de ernst van de overtreding.

Wie begeleidt de ex-medewerker richting werk?

Bij reguliere WW-trajecten ondersteunt het UWV werkzoekenden bij het vinden van nieuw werk. In sommige situaties zet het UWV daarbij extra begeleiding of een extern re-integratietraject in. Voor werkgevers die eigenrisicodrager zijn voor de WW, zoals werkgevers in overheid en onderwijs, ligt dat anders. Zij zijn zelf verantwoordelijk voor de begeleiding van (ex-)werknemer richting werk. Zij kunnen die begeleiding (ofwel re-integratie) zelf organiseren of hiervoor een gespecialiseerde partij zoals Enroute inschakelen.

Goede begeleiding draait daarbij om meer dan alleen het beperken van kosten. Een periode van werkloosheid brengt vaak onzekerheid, verlies van ritme en vragen over de toekomst met zich mee. Juist dan kan passende ondersteuning helpen om sneller weer perspectief te zien en nieuwe stappen te zetten. Hoe eerder iemand duurzaam terugkeert naar werk, hoe groter de kans op een blijvende aansluiting op de arbeidsmarkt. Dat is gunstig voor de werkgever, maar ook voor de ex-werknemer.

Begeleiding, samenwerking en handhaving: waar ligt de grens?

Bij eigenrisicodragerschap voor de WW zit de uitdaging vooral in de verhouding tussen verantwoordelijkheid en invloed. Werkgevers die eigenrisicodrager WW zijn, betalen de WW-kosten van hun ex-werknemers en zijn verantwoordelijk voor de begeleiding richting nieuw werk. Het UWV betaalt de uitkering uit en beslist over maatregelen als iemand zijn verplichtingen niet nakomt. Dat maakt de praktijk soms lastig. De werkgever heeft belang bij een vlot en serieus traject, maar kan niet zelf besluiten om een WW-uitkering te korten of stop te zetten. Als een ex-werknemer afspraken afzegt, weinig solliciteert of onvoldoende meewerkt aan begeleiding, moet de werkgever dit goed signaleren en melden bij het UWV. Het UWV beoordeelt vervolgens zelfstandig of dit gevolgen heeft voor de uitkering.

Daarom zijn vooraf duidelijke afspraken nodig. Niet alleen tussen werkgever en re-integratiebureau, maar ook tussen werkgever en ex-werknemer. Denk aan afspraken over het doel van het traject, de frequentie van gesprekken, sollicitatieactiviteiten, bereikbaarheid, verslaglegging, terugkoppeling aan de werkgever en wat er gebeurt als iemand niet meewerkt. Zonder die afspraken blijft het traject snel te vrijblijvend. Dan is onduidelijk wie wat doet, wanneer extra actie nodig is en welke informatie nodig is om het UWV goed te informeren. Met duidelijke afspraken ontstaat er meer grip: de ex-werknemer weet wat er wordt verwacht, de begeleider weet waarop hij moet letten en de werkgever kan tijdig bijsturen als de terugkeer naar werk stagneert.

Samenvattend

Kort samengevat vraagt eigenrisicodrager zijn voor de WW om meer dan alleen het dragen van financiële risico’s. Werkgevers blijven ook na uitdiensttreding betrokken en hebben een belangrijke rol in begeleiding en terugkeer naar werk. Juist omdat verantwoordelijkheden verdeeld zijn tussen werkgever, begeleider en UWV, maken duidelijke afspraken, goede samenwerking en tijdig handelen het verschil. Dat helpt niet alleen om kosten beheersbaar te houden, maar vooral om ex-werknemers sneller en duurzaam weer op weg te helpen.